UNRWA używa podręczników zaprzeczających istnieniu Izraela

image001
Palestyńskie dzieci w szkole UNRWA
| Brak komentarzy|
image_pdfimage_print

Organizacja Mideast Freedom Forum, działająca w Niemczech, zbadała podręczniki Autonomii Palestyńskiej, które są wykorzystywane przez UNRWA. Książki te uczą dzieci, że to „opór” a nie pokój jest ich najwyższą aspiracją.

Przedmowę do raportu MFF napisał poseł do Bundestagu Michael Leutert, z lewicowej partii Die Linke. Fragment przedmowy:

„Kiedy wiele lat temu miałem okazję poznać sytuację na miejscu, w Strefie Gazy miała miejsce taka scenka. Nasza delegacja przechodziła przez targowisko w drodze na następne spotkanie. My, posłowie, rozmawialiśmy z kupcami i przechodniami. Jeden ze sprzedawców zadał na pożegnanie następujące pytanie: „Dlaczego nie dokończyliście swojej pracy?” – najwyraźniej mając na myśli zagładę Żydów.

Ten przykład pokazuje, jak ważne dla wzajemnego zrozumienia pomiędzy Żydami i Arabami jest wyjaśnienie, w jaki sposób państwo Izrael powstało i dlaczego przetrwały różnorodne konflikty. To z tego powodu treści przekazywane podczas nauczania historii i geografii w palestyńskich szkołach mają tak wielkie znaczenie”.

Z samych ustaleń MFF:

– Badane podręczniki konsekwentnie przedstawiają Żydów w bardzo negatywny sposób, często ich demonizują. Żydzi są rzadko zindywidualizowani, definiuje się ich stereotypami lub koncepcją syjonizmu.
– Podręczniki ujawniają poważne pomijanie Żydów w kontekście historii Palestyny. Po raz pierwszy pojawiają się oni dopiero jako syjonistyczni kolonizatorzy i osadnicy pod koniec XIX wieku. Efektem tego jest delegitymizacja obecności Żydów we współczesnym Izraelu.
– Żydowskie i izraelskie miejsca, a także państwo Izrael jako całość, nie znajdują się na mapach zawartych w podręcznikach. Zaprzecza się istnieniu Izraela.
– Zamiast tego na mapach obszar wewnątrz współczesnych granic Izraela, w tym Zachodni Brzeg i Strefa Gazy, są określane mianem „Palestyny”.
– Terminologia odnosząca się do Żydów i Izraelczyków jest pejoratywna. Kontrast pomiędzy nimi a Palestyńczykami przedstawiany jest jak ten pomiędzy złem i dobrem. Palestyński opór przeciwko Żydom jest gloryfikowany.

Żaden z badanych podręczników nie przedstawia odwołań do wzajemnego zrozumienia, natomiast liczne są opisy zbrojnego oporu, chwalące konflikt. Izrael jest przedstawiany jako reżim okupacyjny (sultatu l-ih‘tilal) lub jako syjonistyczna organizacja terrorystyczna (al-munathama al-irhabiya as-sah‘yuniya). Palestyńczycy grają rolę rdzennych mieszkańców (as-sukan al-asliyun) obszaru, którzy stawiają opór (qawama) przeciwko agresorowi. Opór ten jest gloryfikowany poprzez określenia takie jak ofiara (tad’hiya) i męczeństwo (istish’had). Palestyńczycy zabici w konflikcie są przedstawiani jako męczennicy (shuhadā).

Termin dżihad jest używany w podręcznikach jedynie w ograniczonym znaczeniu walki z przeciwnikiem – nieobecny jest jego szerszy kontekst w odniesieniu do wewnętrznej walki dla wiary. Już podręcznik przeznaczony dla dzieci w drugiej klasie podstawówki podkreśla znaczenie męczenników i więźniów, zachęca uczniów do odwiedzania rodzin męczenników z okazji Dnia Niepodległości. Członkowie palestyńskich organizacji oporu są określani jako Fida‘i (pełni poświęcenia wojownicy) lub Thuw’war (rewolucjoniści).

W różnych częściach podręczników nawet terytorium Izraela w granicach rozejmu z 1949 roku, tzw. „Zielonej Linii” nie jest uznawane, a zamiast terminu „Izrael” używa się określenia „Ziemie z 1948 roku”.

W większości przypadków Żydzi figurują jako agresywni, brutalni kolonizatorzy, którym udało się zająć Palestynę przy pomocy Wielkiej Brytanii i którzy nadal ją okupują. Oddzielenie Palestyny, w następstwie rezolucji ONZ z 1947 roku, jest przedstawiane jako „okupacja” (ih’tilal) i jako nielegalne, brutalne zajęcie ziemi (igh’tisab).

Autonomia Palestyńska i UNRWA są w tym kontekście odpowiedzialne za nauczanie pokoleń Palestyńczyków nienawiści do Izraela i Żydów. „Z powodu naszego współfinansowania UNRWA i wielu innych projektów na terytoriach palestyńskich, to my ponosimy odpowiedzialność za treść nauczania” – podsumowuje w swej przedmowie Leutert.

Xsara na podstawie: http://elderofziyon.blogspot.com/

Bądź na bieżąco. Polub euroislam.pl na Facebook

Komentarze